Greet & Noof op de top!

Een wandeltocht in Hallingskarvet nationaal park (Geilo) De wandeltocht begint op 1240 moh , hoogste punt van de wandeling is gelegen op 1705 moh. De wandeltocht gaat grotendeels over stenen trappen die zijn aangelegd door Sherpa`s uit Nepal. Totaal is de wandeling ongeveer 8,2 kilometer en in totaal ongeveer drie uur, goed aangegeven met de welbekende Noorse rode T of rode paaltjes.
De wandeltocht is goed te doen met kinderen. De Noorse sites geven aan dat de wandeltocht voor iedereen toegangelijk is maar daar ben ik het niet mee eens. Het is een flinke stijging (vooral het einde naar de top) je moet goed te been zijn in ieder geval. Het is niet aan te bevelen deze wandeltocht te doen met regen, dan kan het erg glad worden en dus gevaarlijk. Check de weerberichten!
Let ook op tijdens de terugweg, de afdaling, je moet een heel gedeelte over rotsachtig gebied en er liggen nogal wat losse steentjes. De wandeltocht is ook goed te doen met een hond, ik heb er wel voor gekozen om niet via de stijle trap  (dus heen en terug zelfde weg) met Noof naar beneden te gaan maar heb de gehele route gelopen. Deze afdaling is eenvoudiger. Mijn voorkeur gaat uit om deze route te wandelen buiten het seizoen en optijd in de ochtend, zodat er nog niet zoveel mensen naar boven gaan. Boven op de top een prachtig uitzicht! Bij helder weer zie de Gaustatoppen liggen.

Informatie en wandelkaart (gratis) is te verkrijgen op het toeristenkantoor. Je rijdt met de auto naar Prestholtseter (een berghut) Rijd in het centrum richting Havsdalen (tegenover de voetbalvelden weg in slaan) Deze weg volgen omhoog, op een gegeven moment in de bocht naar links, moet je rechts af – Prestholtseter staat aangegeven. Al snel gaat de weg over in onverharde weg en moet je stoppen om te betalen. Het kost 40 kronen om de onverharde bergweg naar Prestholtseter te mogen rijden. Dit moet kontant betaald worden.
Daarna is het alsmaar de bergweg volgen tot Prestholtseter. Parkeren bij Prestholtseter geen probleem.
Als je met je neus voor Prestholtseter staat begint de wandelroute naar rechts, bergweg volgen tot je de trappen zit liggen aan de linkerkant. Daar begint de klim naar 1705 moh

Ik zou zeggen geniet ervan!

 

 

Nova op de plek waar ze het liefste is: in de bergen

11 juli is het al weer een jaar geleden dat we de sleutels kregen van ons prachtige huis in Hol. Zoals al eerder geschreven waren we helemaal weg van het huis toen we het voor de eerste keer zagen. We hebben in Eidfjord en Geilo ook op mooie, rustige plekken gewoond maar hier voelen we ons echt helemaal thuis. Het is een gezellig huis in een rustige straat en met een werelds uitzicht. Voor wie op zoek is naar actie en spanning is Hol (300 inwoners) niet de meest geschikte woonplaats maar voor ons die op zoek waren naar rust en ruimte is Hol het paradijs. We zeggen nog steeds vaak tegen elkaar dat dit de beste beslissing is die we ooit hebben genomen en dat we hier niet meer weg gaan voordat we naar een bejaardentehuis moeten.

De tijd gaat zo vlug dat het inmiddels al weer eind juli is en sinds onze laatste blog in februari hebben we veel leuke en actieve dingen gedaan. Zo is Ingrid in maart naar Alta (noord Noorwegen) geweest om een weekend de Finnmarksløp, een hondenslede wedstrijd, te bezoeken. Ze had een wedstrijd gewonnen die was uitgeschreven door een leverancier van hondenbenodigheden en Ingrid was een van de gelukkigen. Na een lange reis (eerst naar Gardermoen met de auto (3,5 uur), dan 2 uur in het vliegtuig en daarna nog een autorit van 5 uur) kwamen ze dan eindelijk aan in Alta. Op de startdag hadden ze eerst een ontmoeting met enkele deelnemers en daarna hebben ze staan kijken bij de start van de race. Daarna met sneeuwscooters naar een berghut waar de deelnemers langs kwamen en na wat heerlijke lokale gerechten (en lang wachten) ging de reis waar naar de overnachtingsplaats waar ze moe van de hele dag buiten zijn op tijd het bed opzochten. Gelukkig konden ze op zondag een vliegtuig vanuit Alta pakken en moe maar met een onvergetelijke ervaring kwam Ingrid veilig weer tuis zondagavond.

Dik 2000 kilometer van Oslo

Je merkt wel dat Hol ongeveer 300 meter lager ligt dan Geilo want hier is de sneeuw ongeveer 3-4 weken eerder verdwenen dan in Geilo. Dit jaar is er niet zo veel sneeuw gevallen als normaal en zeker met wat mildere periodes tussendoor was de sneeuw rond eind maart verdwenen hier. Op de Hardangervidda daar in tegen ligt langer sneeuw en op 6 mei zijn we naar Dyranut gereden om daar nog lekker te sneeuwschoenwandelen. Bij vertrek was het nog een graad of 5-6 en we hadden genoeg kleding aan maar na een half uurtje konden de jassen en truien als snel uit want de zon stond vol aan de strakblauwe hemel en het was heerlijk om daar zo rond te lopen zonder iemand tegen te komen. Bij thuiskomst in Hol kon de korte broek weer aan want op het terras was het 24 graden en wat is er dan lekkerder dan de BBQ aan te steken…..

6 mei…….

Iedereen kent natuurlijk het liedje “Welcome to the Hotel California” van The Eagles wel. In de gemeente Hol staat een berghut met de naam Hotel California binnen in deze hut staat de tekst van dit nummer geschreven. Ingrid hoorde van een vaste klant in de dierenwinkel dat het een mooie wandeling is naar de hut met een prachtig uitzicht op Hallingskarvet. Op een zonnige vrije dag zijn de dames (Ingrid & Nova) op pad gegaan en er was niets gelogen van wat de man zei. Een relatief makkelijke wandeling met dit uitzicht

Welcome to the Hotel California

Toen we in Eidfjord woonden hebben we een kano gekocht die we eigenlijk maar een paar keer gebruikt hebben en in Geilo hebben we er helemaal niets mee gedaan. Nu we zo dicht aan het water wonen moeten we toch eigenlijk meer gebruik gaan maken van de kano zeiden we tegen elkaar maar eerst moest de kano in elkaar gezet worden. Deze keer is het gelukt zonder veel gekibbel en toen konden we het water op. Omdat het plan is om Nova mee te nemen ging Ingrid achterin zitten (omdat daar het meeste plaats is voor Nova) maar de persoon achterin is ook de stuurman/stuurvrouw. Om een of andere reden leek het wel of de stuurvrouw haar kompas niet helemaal gekalibreerd had want we gingen alle kanten op maar niet de kant waar we naar toe wilden. Nadat we van plaats gewisseld hadden ging het een stuk beter zoals je op de foto kunt zien hadden we er ook plezier in. Nu nog met Nova in de kano proberen wat misschien wel een uitdaging gaat worden. De bedoeling is dat ze in de kano blijft zitten maar ze is zo gek op water dat de kans wel aanwezig is dat ze een poging doet in het water te springen vanuit de kano

The love boat

Afgelopen weekend zijn we een weekend naar Kragerø geweest aan de oostkust van Noorwegen om te vieren dat Ingrid 45 jaar werd. Kragerø is een mooi, pittoresk plaatsje aan het water met veel eilanden in de buurt. Het was een lange rit naar Kargerø en bij de eerste stop kwamen we erachter dat Stephan was vergeten de spullen van Nova in de auto te zetten. Dus geen voer, lekkers, lange lijn en speeltjes voor Nova. Gelukkig was er een Europris waar we voor niet al te veel geld het meest noodzakelijke hebben kunnen kopen en na wat vertraging wegens wegwerkzaamheden kwamen we dan eindelijk na 7 uur rijden aan in Kragerø. Het appartement lag 20 minuten lopen van het centrum en na een bezoekje aan het centrum hebben we de verjaardag van Ingrid op het terras van het appartement gevierd. Vrijdag zijn we de hele dag op Jomfruland geweest, een eiland op ongeveer 50 minuten varen met de veerboot vanaf Kragerø. Het was een lekker relaxte dag waarop we veel gewandeld hebben en lekker op het strand gelegen. Niet alleen wij waren moe maar Nova lag s´avonds ook flink te snurken. We hadden op vrijdag een goede ambachtelijke slager gevonden in Kragerø en de verste BBQ worsten waren zo lekker dat we maar direct een paar pakken voor thuis hebben mee genomen. Zaterdag stond eigenlijk nog een eilandbezoek op de planning maar we hebben lekker wat in Kragerø rond gelopen en verder rustig aan gedaan en voor je het weet is het weer zondagmorgen en zit je weer in de auto richting huis 🙁

Kragerø

Over 2 weken gaan we een paar dagen naar Nederland om te vieren dat pap en mam Neeten 45 jaar getrouwd zijn. Eigenlijk zouden we dit een Geilo vieren maar mam kreeg begin dit jaar last van haar schouderprotese die ze 8 jaar geleden gekregen heeft. Na onderzoek bleek dat er 2 schroeven afgebroken waren en dat er een bacterie in de schouder zat. Inmiddels is de schouder verwijderd en krijgt ze als alles goed gaat op 31 augustus een nieuwe schouder. Nu maar hopen dat het na al deze tegenslagen nu goed gaat en dat ze aan het eind van het jaar de schouder weer kan gebruiken.

Eind augustus komen pap en mam Hendrix met een bevriend stel op vakantie in Geilo dus dan hebben we ook nog een weekje lekker vrij om toerist in eigen regio uit te hangen.

God Sommer!!!

Schreven wij vorig jaar rond januari nog ¨af te halen, sneeuw¨roepen we nu waar blijft de sneeuw? Het is een bijzonder milde winter. Er ligt sneeuw maar veel minder als vorige jaren. De ene week is het -15 graden de andere week is het +3 graden. De sneeuw smelt dus wordt ijs en er komt weinig nieuwe sneeuw bij. Vandaag gemeten op het balkon + 12 graden, voorjaar temperaturen in de wintervakantie.

Maar we mogen wel genieten van de heerlijke zon die weer te voorschijn is gekomen. Wat is het leven fijn als de zon schijnt! En volgende week wordt er weer kou en wat sneeuw vermeld, dus we blijven positief. De winter is nog lang niet voorbij……..
hol februari

 

 

 

 

 

 

 

Het skieën en langlaufen gaat gewoon door want er wordt  kunstsneeuw gemaakt. Al zijn niet alle pistes open wegens te weinig sneeuw. Stephan is vorige week gaan sneeuwschoen wandelen, voor de eerste keer deze winter. Prachtige dag – 5 graden en volle zon.

stephan sneeuwschoen

 

 

 

 

 

 

 

Tussendoor zijn we ook nog een paar dagen in Nederland geweest. Een verrassingsbezoek voor Mam Hendrix haar 70 verjaardag. Erg gezellig om de hele familie weer te zien. We hebben weer even genoeg friet, bitterballen, vlaai en chinees gehad. 2 kilo aangekomen na een paar dagen in Nederland. Zoals ik al zei het is altijd heerlijk om weer even in Nederland te zijn en de familie in je armen te kunnen sluiten maar het is ook altijd fijn om weer thuis te zijn. Borte bra, hjemme best zoals we hier zeggen.

greet bitterballen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terwijl de Noren genieten van de wintervakantie blijven wij gewoon werken. Wij gaan wel på tur met de sneeuwschoenen als iedereen weer moet werken. Heerlijk, alleen op de wereld in ¨winter¨ wonderland!

greet en neet

 

 

 

Vrij vertaald: we hebben het erg naar onze zin in ons nieuwe huis in Hol.

Het is inmiddels al weer 3,5 maand geleden dat we de deur achter ons dicht trokken op de Jonstøllie in Geilo en we naar Hol verhuisden. Alhoewel we ons meteen thuis voelden in ons nieuwe huis is het toch altijd even afwachten maar we willen voor geen goud meer terug naar Geilo. Het is een lekker ruim huis met groot balkon waar we de komende jaren niets aan hoeven te doen. De tuin (van ruim 1000 m2) is een ander verhaal. Het is (was) een grote wildernis waar veel wilde planten stonden die weelderig groeiden. Ingrid heeft een begin gemaakt met de “ontbossing” van de tuin maar daar gaat meer tijd in zitten dan verwacht. Er zijn genoeg mogelijkheden met de tuin maar daar hebben we wel wat hulp bij nodig. Ons huis ligt op een hellend perceel dus er moet toch echt een graafmachine aan te pas komen om het een gedeeltelijk vlakke tuin te laten worden. We hebben plannen om in 2018 een garage/carport te laten maken dus dan kan de tuin tegelijkertijd aangepakt worden. We hebben nu genoeg plek op het balkon om buiten te zitten maar voor Nova zou het ook mooi zijn als ze wat meer plek heeft om ” rond te rausen”. Tussen al deze wilde struiken/planten staan trouwens ook een aantal struiken met wilde frambozen waar we al lekker van gesmuld hebben (smaken er goed in de yoghurt en op pannenkoeken)

Pannenkoek met wilde frambozen

Pannenkoek met wilde frambozen 

Ingrid zit momenteel helaas in beetje in de lappenmand. Rond de verhuizing heeft ze veel zwaar werk gedaan met de handen (opschuren van verschillende meubels en met de bosmaaier in de tuin gewerkt). Op een gegeven moment begon ze tintellingen te krijgen in de vingers van haar linker hand (net alsof de vingers sliepen). Helaas waren de tintelingen na 3 weken nog niet over dus toch maar even naar de dokter. Hier kreeg ze een medicijnen kuur maar deze gaven helaas ook niet het gewenste resultaat. Na weer een bezoek aan de huisarts in ze doorgestuurd naar een gespecialiseerde arts in Oslo. Helaas was het niet mogelijk om dichterbij onderzocht te worden op korte termijn dus Ingrid heeft een kleine 6 uur moeten rijden voor een onderzoek van….. 10 minuten. Uit het onderzoek kwam eigenlijk al wat Ingrid en de dokter vermoeden: carpaal tunnel syndroom. Volgende de arts moest ze zo snel mogelijk geopereerd worden en op 1 december gaat ze (waarschijnlijk) onder het mes in Ål (op 15 minuten rijden van Hol). Ik schrijf extra waarschijnlijk want eerst moet er weer een andere arts naar kijken en deze beslist of ze geopereerd moet worden (wat dan aansluitend zal gebeuren want ze hebben al tijd voor de operatie ingepland). Na de operatie mag Ingrid 2 weken niets doen met de geopereerde hand en dat zal nog een hele uitdaging worden Ingrid kennende. Gelukkig heb ik 1,5 week vrij na de operatie zodat ik haar in de watten kan leggen.

Ingrid en Nova tijdens de verkenningswandeling

Ingrid en Nova tijdens de verkenningswandeling

Laatst augustus kreeg ik een mailtje dat ik een jachtvergunning had gekregen voor Haugastøl (op een half uur rijden van Hol) en dat dit jaar de rypejakt door zou gaan. Er waren wel wat restricties maar vanaf 10 september mocht er dan eindelijk gejaagd worden. Er werd wel al aangegeven dat er weinig rypes waren en dat er niet op  volwassen mannetjes geschoten mocht worden. Omdat ik nog nooit in het jachtgebied was geweest hebben we eerst maar eens een “verkenningswandeling” gemaakt door het gebied en het is er schitterend. Je hebt een mooi zicht op de hele omgeving met als toetje Hallingskarvet (1900 meter). 14 september ben ik dan voor het eerst op jacht geweest en alhoewel ik geen het rype geschoten heb was het een schitterende ervaring. Je bent op pad in schitterende natuur en natuurlijk is het spannende of je rypes gaat zien en zo ja, of je er eentje schiet. Tijdens die dag heb ik 6 rypes gezien maar die waren te ver weg om er op te schieten. Ik ben helaas met een lege rugzak naar huis gegaan maar wel met een ervaring rijker. Ik kwam nog een ervaren jager tegen en die gaf ook aan dat er dit jaar weinig rypes zaten en hij had er de eerste 2 dagen dat hij op jacht was geen gezien, iets wat hij nog niet eerder had meegemaakt.Volgende jaar toch maar eerst wat meer op de schietbaan op kleiduiven oefenen en maar hopen dat ik meer succes heb.

Helaas geen rypes dit jaar maar toch wel een paar schoten gelost

Helaas geen rypes dit jaar maar toch wel een paar schoten gelost

Afgelopen vrijdag hebben we voor het eerst bezoek gehad van Koning Winter dit jaar. Vrijdag-zaterdag is er een dikke 45 cm sneeuw gevallen en rond Oslo is er zelfs een kleine 80cm gevallen. In Noorwegen schrijft de wet voor dat je banden moet hebben die geschikt zijn voor de rijomstandigheden. Dit houdt dus in dat je winterbanden moet hebben als het sneeuwt. Er waren redelijk wat automobilisten die “nog geen tijd” hadden gehad om winterbanden op de auto te leggen en die hadden dus dikke pech afgelopen weekend. Werd je aangehouden met zomerbanden op de auto dan werd het rijbewijs ingenomen en kreeg je een dikke boete. De politie heeft nog extra berichten gezet op facebook en twitter om iedereen te waarschuwen en een half uur later rijdt een politieauto de weg af op …………… ZOMERBANDEN!

Ingrid heeft ook wat ongemak gehad van de sneeuwval. De sloten van haar auto waren dicht gevroren en ze kon de auto niet meer in. Helaas was de verlengkabel van de winkel naar de auto niet lang genoeg (om de föhn te gebruiken) dus belde ze mij op of ik nog een idee had hoe dit op te lossen. Na een kwartier belde Ingrid weer op dat het al opgelost was. Ze had de voorruit schoon willen maken van haar auto en toen zag ze dat er allemaal vreemde dingen in haar auto lagen of was het toch gewoon een zelfde type auto die naast de auto van Ingrid stond dus ze had gewoon de verkeerde auto open proberen te maken 🙂

Gisteren hebben we een lekker wandeling van 2,5 uur langs het Holfjord gemaakt. Een gedeelte van het pad was niet schoon gemaakt dus we hebben een kleine 2 kilometer door een dikke laag losse sneeuw mogen ploeteren, goede training voor de beenspieren zullen we dan maar zeggen. Met -10 is het dan toch wat frisjes en dan is er niets lekkerder om daarna lekker de kachel aan te steken

Lekker wandeling rond Holsfjorden

Lekker wandeling rond Holsfjorden

 

 

Hol gezien vanaf de holsfjord

Hol gezien vanaf de Holsfjord

Via via hebben we al een paar keer de vraag gekregen wanneer er nu een update op de blog kwam te staan. We wilden wachten tot na de verhuizing en dan een nieuw bericht plaatsen maar dan moet je natuurlijk wel internet hebben……..

11 juli was het dan eindelijk zo ver: de overdracht van ons “nieuwe” huis. Om 12:00 uur hadden we afgesproken in hol met de eigenaar en de makelaar die hier de officiële overdracht regelt (en niet zoals in Nederland een notaris). We waren iets te vroeg en troffen daar de eigenaar aan die nog een paar bouwlampen uit het huis aan het halen was. Tijdens het ondertekenen van het koopcontract was nog aangegeven dat het huis gepoetst opgeleverd diende te worden maar dat hadden deze bouwvakkers niet helemaal begrepen. Zou verstonden onder poetsen het weghalen van het vergeten gereedschap :). Tijdens de rondgang door het huis was alles OK alleen had ik nog een vraagje in de “technische ruimte”. Er kwam een zwarte (telefoon) en groene (glasvezel) kabel uit de muur. Volgens de eigenaar is er nog geen glasvezel beschikbaar in onze buurt maar de telefoonkabel die nieuw gelegd was kon gewoon gebruikt worden, er moest alleen nog een aansluiting voor de netwerkkabel gemaakt worden.

onze "nieuwe" auto

onze “nieuwe” auto

De vorige keren hadden we alles in 1 dag verhuisd maar nu hadden we dik 2 weken tussen de overdracht van het nieuwe huis en het opleveren van het huurhuis in Geilo. Gelukkig hebben we twee “varebil” (bestelauto) dus ruimte genoeg om ruimte om alles te verhuizen. Omdat we nu niet meer op loopafstand van het werk wonen hebben we een tweede auto moeten kopen. Het plan was om eerst een VW caddy te kopen maar uiteindelijk is het een Mitsubishi Outlander geworden met 4×4 dus is het iets makkelijker om in de winter de berg op te kopen bij Havsdalsgrenda. Na een paar keer op en neer rijden en een keer een rit met een grote bestelbus hadden we alles in Hol. Gelukkig hoefde er binnen in huis alleen maar gepoetst te worden en een paar lampen opgehangen te worden. Gelukkig hadden we twee hulpklussers uit Nederland. Pap en mam Hendrix hadden hun vakantie al gepland voordat we het huis hadden gekocht en laat deze vakantie nu net samenvallen met de verhuisperiode. Ze hebben me gepoetst, geklust en het terras mee gebeitst en dan schiet het allemaal wat beter op. Gelukkig hebben ze ook nog een beetje vakantie kunnen vieren en hebben ze nog een paar mooie dagtochten kunnen maken. Gelukkig hebben we tijdens de vakantie van pap en mam Hendrix in een appartement in Havsalsgrenda kunnen wonen en konden we na het klussen lekker een beetje tot rust komen na weer een dag hard werken.

Werk in uitvoering door pap Hendrix

Werk in uitvoering door pap Hendrix

Natuurlijk moesten ook de verhuizing van TV en internet geregeld worden. Begin juni probeerde ik al de verhuizing door te geven aan Telenor voor het internet maar ik kreeg de melding dat dit maximaal 30 dagen van te voren kon. Toen ik begin juli de verhuizing door gaf kreeg ik te horen dat dit wel erg kort dag was en dat ik met wat vertraging rekening moest houden. De verhuisdatum was op 26 juli vastgesteld en na 16:00 uur moest ik toegang hebben tot internet maar dan moet je wel eerst een netwerkaansluiting hebben waar je de router op aansluit. De elektriciën die alles heeft gedaan beloofde, na een paar keer gebeld te hebben, z.s.m. te komen. Op 28 juli kwam een medewerker om 15:55 om te kijken wat er moest gebeuren en gaf aan dat hij de benodigde materialen niet bij zich had en dat hij de volgende dag terug zou komen. Ik gaf aan dat dit niet mogelijk was omdat we dan allebei aan het werk waren en na een ritje naar het magazijn (op 2 minuten rijden van ons huis) had hij binnen 5 minuten de aansluiting gemaakt. Nu was het dus aansluiten en zaten we weer op internet…….. niet dus. Na een telefoontje met Telenor bleek dat ze vergeten waren de “lijn” te verhuizen en het duurde 3 dagen voordat dat in orde gemaakt kon worden. De maandag erop kreeg ik een sms´je dat het OK moest zijn maar nog steeds geen internet. Ik had het gevoel dat er iets niet OK was met de telefoonkabel dus ik nog maar eens met de vorige eigenaar gebeld die aangaf dat alles OK moest zijn. Uiteindelijk is er een monteur langs moeten komen en kwamen we er achter dat ze de nieuwe telefoonkabel “vergeten waren” aan de telefooncentrale te koppelen. GGGGGRRRRRRRR!!!!!!!!!

Hol gamle kirkje

Hol gamle kirkje

Nu wonen we inmiddels al weer 3 weken in het huis en het voelt al helemaal als thuis. Natuurlijk ontbreken er nog wat foto´s aan de muren en moeten er nog wat dingen uitgepakt worden maar voor de rest is alles op z´n plek. Hol is een dorp met 320 inwoners en we wonen lekker rustig met een schitterend uitzicht op de fjord. Wat wandelmogelijkheden betreft zitten we ook ideaal. We hebben al twee rondjes van zo´n 1,5-2 uur gevonden die mooi zijn om te wandelen met Nova en je komt bijna niemand tegen onderweg. Verder ligt Holsåsen op een 10 minuten rijden. Een groot natuurgebied met vele wandel en langlauf mogelijkheden. Verder kan Ingrid van de winter de schaatsen onder binden want er is een schaatsbaan op een paar honderd meter van ons huis. Blijkbaar is het goed huis want Håvard en Hege Bøkko en Ånde Søndrål (olympisch kampioen) hebben hier leren schaatsen.

We hebben voor de grap al gezegd dat we nog een keer gaan verhuizen en dat is naar de overkant van de weg……………………….daar ligt het bejaardenhuis

Onze leeskamer

Onze leeskamer

Balkon met uitzicht

Balkon met uitzicht

Mooie grote keuken

Mooie grote keuken

Kamer (met nog kale muren)

Kamer (met nog kale muren)

 

Ons nieuwe huis vanaf 20 juli

Ons nieuwe huis vanaf 20 juli

Het is al weer bijna 7 jaar geleden dat we richting Noorwegen vertrokken en we hebben sinds het begin steeds in een huurhuis gewoond. Wij vonden het verstandig om eerst gehuurd te wonen omdat je in het begin natuurlijk niet weet of het je gaat bevallen in je nieuwe thuisland en ten tweede moet je in Noorwegen minimaal 15% van de koopsom uit eigen zak betalen.

Toen we in november 2013 naar Geilo verhuisden hadden we al snel in de gaten dat dit een omgeving is waar we graag wilden blijven wonen. In Eidfjord hadden we natuurlijk een mooi huis met grote tuin maar van oktober tot april was er niets te doen en nog belangrijker: er was ook geen werk te vinden in de winter. Geilo is echt een plaats met een zomer en een winterseizoen en wordt door vele toeristen bezocht en we hebben hier allebei een vaste baan gevonden. Gelukkig vonden we snel een mooi huurhuis waar we graag in wonen. Afgelopen winter kregen we van de eigenaar te horen dat hij het huis wil verkopen deze zomer en dat wij de “voorrang” krijgen als het huis te koop komt. In het begin hadden we zoiets van “dit huis kan wel iets voor ons zijn” maar als we er echt goed naar kijken moet er toch wel wat aan het huis gedaan worden: nieuw dak, nieuwe keuken, nieuwe garage, nieuwe oprit en een lik verf aan de buitenkant. Al met al zou dit flink in de papieren gaan lopen en niet te vergeten dat je weer in de troep komt te zitten. Daarbij komt nog het feit dat de Noorse (bouw) bedrijven niet altijd op komen dagen op de afgesproken tijdstippen en daar hebben we geen zin in.

Op een gegeven moment zijn we gaan onderzoeken wat het kost om een nieuw huis te bouwen maar dan kom je ook al snel in de richting van 3 miljoen kronen (325.000 euro) en dat is ook weer een smak geld. Verder hebben we te horen gekregen dat er toch redelijk wat bouwbedrijven zijn die hun afspraken niet nakomen en niet de kwaliteit leveren die ze van te voren beloven en daar zitten we niet op te wachten.

In Noorwegen heb je finn.no (een soort marktplaats) waar ook veel huizen op te vinden zijn. Hier kijken we regelmatig op en we keken eigenlijk alleen naar de huizen in Geilo zelf. Nu is het makkelijk dat we te voet naar het werk kunnen al ga ik, Stephan, meestal met de auto 🙂 en dat is wel makkelijk. De huizen hier in Geilo zijn wel duurder dan in de omliggende plaatsen want het is een echte wintersportplaats en daar betaal je voor. Vaak worden de huizen hier verkocht voor een bedrag dat hoger dan de vraagprijs ligt omdat je hier moet bieden op een huis. Als er veel geïnteresseerden zijn bieden die tegen elkaar op en schiet de prijs vaak omhoog.

3 weken geleden besloten we eens om ook eens om huizen in de omliggende plaatsen te bekijken en kwamen we een huis tegen in Hol (spreekt het uit als Hoel), een kleine plaats op 15 minuten rijden van Geilo en met ongeveer 350 inwoners. Het was een huis dat aan al onze wensen voldeed. Het huis is in 2015 helemaal opgeknapt (nieuw dak, nieuwe ramen, nieuwe deuren, nieuwe vloeren, nieuwe keuken, nieuwe badkamers, nieuwe elektrische installatie, etc) dus we hoeven er niets meer aan de te doen de komende jaren. Verder hebben we alles op dezelfde etage dus we kunnen hier blijven wonen tot we het bejaardenhuis in moeten. Verder heeft het huis een grote tuin en heeft het een groot balkon waar je de hele dag zon hebt. We waren allebei meteen enthousiast en zijn eerst met de bank gaan praten of we een hypotheek konden krijgen en dat was geen probleem.

Uitzicht vanaf het balkom

Uitzicht vanaf het balkom

Afgelopen zaterdag hadden we een afspraak met de makelaar om het huis te bezichtigen. Toen we binnen kwamen waren we allebei helemaal verkocht maar we hebben ons toch in kunnen houden. Het huis is helemaal af van binnen en het is ook onze smaak dus het kon eigenlijk niet beter. Toen we buiten op het balkon stonden in het zonnetje met uitzicht op het Holsfjord wisten we het zeker: hier willen we wonen. We wisten dat het huis al een half jaar te koop stond en dat er op dat moment geen andere geïnteresseerden waren. We spraken met de makelaar af dat we er eerst onderling even over moesten hebben (al hoewel dan niet nodig was) en dat we een bod zouden doen als we interesse hadden. Bij thuiskomst hebben we even overlegd met welk openingsbot we zouden beginnen. Daarna hebben we een bod gedaan en aangegeven dat dit bod geldig was tot maandag 12:00 uur. Natuurlijk was het erg spannend om op een antwoord te moeten wachten en om 11:55 uur belde de makelaar dat het bod te laag was. Daarna hebben we een nieuw bod gedaan wat ook weer te laag bevonden werd. Uiteindelijk na nog 2 keer bieden werden we het eens over de prijs en over de overnamedatum (20 juli). We hebben het huis gekocht voor meer dan 10% onder de vraagprijs en gaan nu minder aan rentes/aflossing betalen dan dat we nu aan huur betalen dus het kan eigenlijk niet beter 🙂

We hebben nu dus 3 maanden om weer alles in te pakken en we gaan we van uit dat dit voorlopig de laatste keer is voor heel veel jaren.  Dit is ook een mooie gelegenheid om eens te kijken welke spullen we echt niet meer gebruiken of nodig hebben want we hebben nog genoeg dingen die we vanuit Kessel meegenomen hebben en sinds die tijd niet meer gebruikt zijn. Het toeval wil ook dat pap en mam Hendrix hier op vakantie zijn als we de sleutel krijgen en ze hebben al aangeven de werkkleren mee te nemen……..

Badkamer met heerlijke regendouche

Badkamer met heerlijke regendouche

Ruime keuken met alles erop en eraan

Ruime keuken met alles erop en eraan

Mooie nieuwe vloeren en een prachtig uitzicht

Mooie nieuwe vloeren en een prachtig uitzicht

Nu nog genoeg hout inslaan om goed te kunnen stoken

Nu nog genoeg hout inslaan om goed te kunnen stoken

Terras van 40 m2

Terras van 40 m2

Genoeg groen in de omgeving

Genoeg groen in de omgeving

Het is al weer bijna 6,5 jaar geleden dat we Nederland verlieten en we naar het prachtige Noorwegen vertrokken. In het begin is alles nieuw en spannend en heb je dus veel te vertellen en schreven we bijna dagelijks op onze blog. Inmiddels hebben we ons ritme gevonden hier in Geilo en gaat alles zijn gangetje. Natuurlijk blijft het iedere keer fantastisch om hier in deze mooie omgeving op pad te gaan maar om daar nou iedere keer over te schrijven….. Het wordt dus steeds moeilijker om iets leuks op de blog te zetten dus deze blog is voorlopig de laatste. De blog blijft gewoon bestaan dus het blijft mogelijk om onze belevenissen uit het verleden te blijven lezen.

Voor vele Noren zijn de kerstdagen een periode waar ze kunnen “avslappen” (relaxen) maar dat zat er voor ons niet in dit jaar. De periode voor kerst is de drukste periode van het jaar in de dierenwinkel en Ingrid stond er dit jaar helemaal alleen voor. Normaal gesproken is de eigenaresse van de winkel in Geilo om te helpen maar deze moest dit jaar wat brandjes blussen in de winkels in Bergen. Net voor kerst zou er een extra parttime hulp komen maar toen puntje bij paaltje kwam bleek zij toch niet zo geschikt en zat meer dan de helft van de tijd op de WC omdat ze het allemaal niet aan kon. Op de drukste dag heeft Ingrid in haar eentje 110 klanten geholpen en je kunt je wel indenken dat ze met kerst helemaal op was. Zelf heb ik ook de hele kerst gewerkt (in combinatie met telefoondienst) dus een echte kerst hebben we dit jaar niet gehad.

Toch hebben we nog een beetje vakantie kunnen vieren want net voor kerst kregen we een annulering van een 8-persoons appartement bij Havsdalsgrenda en daar hebben Ingrid en ik lekker genoten van 28 december t/m 3 januari. Het was een appartement met 4 slaapkamers, 3 badkamers, een ligbad en een sauna dus we hebben bijna dagelijks in bad gelegen en in de sauna gezeten. Nova vond het ook wel een interessante plek want ze kon iedereen in de gaten houden als ze voor de ramen stond in de woonkamer….

Nova houdt iedereen in de gaten

Nova houdt iedereen in de gaten

Als we de berichten op internet mogen geloven kon je in Nederland met kerst bijna rondlopen in de korte broek maar dat was hier in Geilo toch wat anders. Sinds kerstmis is de temperatuur niet meer boven 0 geweest en twee weken geleden is er hier zelfs -28 gemeten. Gelukkig is het een soort “droge” kou en waait het er bijna niet bij dus het is goed uit te houden als je je goed inpakt. Nova heeft een “varmedekke” aan als we op pad gaan om haar warm te houden en ze heeft ook een soort sokken aan zodat haar pootjes niet al te koud worden en er geen ijs tussen haar tenen komt. In het begin gaf ze er niet zo veel om maar inmiddels neemt ze bijna de benen als ze weet dat ze de sokken weer aan moet. Als het zou koud is heeft de auto wel eens moeite met starten maar dan kom de spark van Ingrid goed van pas en met zo´n mooie Hema Worsten tas heb je een leuke Noorse/Nederlandse combinatie

NederNoorse combinatie

NederNoorse combinatie

Als er ijsbloemen op de thermometer komen is het koud

Als er ijsbloemen op de thermometer komen is het koud

Vorige heb ik samen met twee Nederlandse dames die in Geilo wonen de stand mogen bemannen van Visit Geilo op de vakantiebeurs in Utrecht. Na een nachtelijke treinrit naar Oslo en een rustige vlucht naar Schiphol kwam ik woensdagmorgen aan in Nederland. Wat me direct weer opviel was de enorme drukte en chaos die er in Nederland heerst in vergelijking met het rustige Geilo. Natuurlijk helpen regen en een sterke wind ook niet mee maar dat schijnt typisch Nederlands te zijn 🙂 De beurs was een groot succes en we hebben het iedere dag druk gehad aan de stand. We houden een dikke 1000 folders van Geilo bij ons en die waren op zondagmorgen bijna allemaal op. We merken dat steeds meer mensen interesse hebben in een vakantie in Noorwegen/Scandinavië zowel in de zomer als in de winter. Natuurlijk hadden we een mooie beursaanbieding van Havsdalsgrenda en we hebben zelfs al boekingen binnen van mensen die ons op de vakantiebeurs hebben bezocht. Bijkomend voordeel van het tripje naar Nederland was dat ik lekker heb kunnen eten met pap en mam Hendrix en de fam. Neeten. Natuurlijk heb ik ook wat Nederlandse etenswaren mee naar Geilo genomen maar het wordt steeds minder wat we “missen” uit Nederland dus het is beperkt gebleven bij peperkoek en hagelslag.

Drukte bij de stand van Visit Geilo

Drukte bij de stand van Visit Geilo

Als Ingrid zo´n foto´s begint te sturen van een wandeltocht met Nova dan is het natuurlijk niet moeilijk voor te stellen dat je terug wil naar Geilo!

Winterwonderland

Winterwonderland

 

 

We wonen nu een dikke 6 jaar in Noorwegen en in de tussentijd zijn we inmiddels NederNoor geworden: we blijven natuurlijk Nederlanders maar wel met wat Noorse trekjes en dat heeft zijn voordelen.

Erwtensoep met roggebrood...

Erwtensoep met roggebrood… Nederlandser kan het bijna niet

Afgelopen weekend had Ingrid weer het jaarlijkse julebord (kerstdiner) van Min Beste Venn. Dit jaarlijks terugkerende evenement is voor velen het hoogtepunt van het jaar. In dit weekend kunnen ze zich helemaal laten gaan en dan gaan ook echt alle remmen los. Het is pas echt geslaagd als je de volgende dag niet meer weet wat er zich de vorige avond heeft afgespeeld en daar zijn de meeste jonge collega´s van Ingrid goed in geslaagd. In de weken voor het kerstdinerseizoen staan er al tips in de landelijke dagbladen om het zo netjes mogelijk te laten verlopen maar de meeste Noren slaan deze artikelen over. Ingrid lust natuurlijk ook wel een wijntje maar heeft gelukkig wel de Nederlandse “nuchterheid” in zich om te weten wanneer het genoeg is en doet niet mee aan deze Noorse “traditie”. Erger is dat je wordt aangekeken in de hotelreceptie omdat een van je collega´s ´s nachts het brandalarm af heeft laten gaan en dan ook nog het hotelpersoneel wat komt kijken helemaal verrot scheldt….

In februari 2014 is besloten dat Min Beste Venn een webshop gaat beginnen en toen zijn er al de eerste vergaderingen met een bedrijf geweest om dit in gang te zetten. Zoals vele dingen hier in Noorwegen gaat het niet altijd even snel en in juli 2015! kon Ingrid eindelijk beginnen met het vullen van de webshop en natuurlijk moest dat eigenlijk gisteren al af zijn. Gelukkig is Ingrid handig met computers dus het vullen ging redelijk snel totdat ze een paar bugs tegen kwam die de developers over het hoofd hadden gezien. Natuurlijk duurde het verhelpen van deze bugs ook weer een tijdje maar dat komt de Nederlandse vasthoudendheid toch weer van pas. Nu is bijna alles klaar en moeten er nog een paar dingetjes gebeuren voor de webshop live kan gaan. Tijdens het afgelopen weekend is Ingrid extra in de bloemetjes gezet vanwege de extra inzet voor de webshop en al het goede werk dat ze voor Min Beste Venn doet. Toch niet gek voor een “buitenlander” (want dat zijn we nog steeds voor de Noren) en dat je te horen krijgt dat ze hopen dat je de komende 30 jaar niet op zoek gaat naar een andere baan.

 

Havsdalsgrenda in de winterkou

Havsdalsgrenda in de winter

Afgelopen juli kwam ik (Stephan) in gesprek met mijn manager die tussen neus en lippen door vroeg of ik me in kon denken om in de toekomst algemeen manager te worden bij Havsdalsgrenda. Natuurlijk een compliment als je zo´n vraag krijgt en dan ga je toch eens serieus nadenken. Op dat moment was het nog niet aan de orde maar in oktober werd de vraag toch concreet. De huidige manager krijgt een nieuwe functie binnen ons moederbedrijf en vanaf 1 januari is er dus een nieuwe manager nodig. Op dit moment werk ik 37,5 uur per week en verdien daar een goed salaris mee, als ik weg ga op mijn werk ben ik ook echt klaar met werken en dat is als manager natuurlijk wel wat anders. Mijn manager werkt tussen de 50 en 55 uur per week en is bijna altijd telefonisch bereikbaar in het geval er een noodgeval is. Ook tijdens de vakanties moet hij dagelijks zijn mail/telefoon checken omdat we zo´n klein team zijn dat hij overal de eindverantwoordelijkheid voor heeft. Eind oktober ben ik met mijn manager om tafel gaan zitten om mijn mogelijkheden te bespreken. We zijn tot de conclusie dat deze functie op dit moment nog te vroeg voor mij komt. Ik mis nog een beetje managementervaring en tevens ben ik nog niet genoeg op de hoogte van de Noorse wetgeving. Belangrijker is echter dat ik ook niet zo´n lange werkweken wil maken en verantwoordelijk voor alles wil zijn. Ik heb de (slechte) gewoonte dat ik alles perfect wil doen en dan wil je je als nieuwe manager natuurlijk bewijzen en dan kijk je niet op een uurtje meer of minder. Natuurlijk moeten we ook in het achterhoofd houden dat we om een bepaalde reden naar Noorwegen zijn gekomen: het iets rustiger aan doen en meer vrije tijd hebben samen. Veel geld verdienen is natuurlijk leuk maar voor ons zijn er belangrijkere dingen in het leven De eigenaar van Havsdalsgrenda heeft een nieuw project in Geilo op de planning staan (een berghut op de Hardangervidda) en mijn manager heeft aangegeven dat er binnen dit project wel mogelijkheden voor mij zijn. Wanneer het precies gaat spelen is nog niet helemaal duidelijk maar de komende tijd word ik wel meer betrokken bij het maken van budgetten, planning enz. om me zo voor te bereiden op een nieuwe uitdaging in de toekomst.

Op dit moment wonen we nog in een huurhuis dat in de toekomst verkocht gaat worden en dan hebben wij de eerste keus omdat we het nu huren. We wonen graag in het huis en hebben er zeker interesse in als de prijs goed is. We willen echter nog een jaartje of 2 wachten met het kopen omdat je hier minimaal 15% van de koopsom zelf moet betalen en we dus eerst moeten sparen. We hadden het er wel eens over gehad dat het fijn zou zijn om een houtkachel in de woonkamer te hebben, ten eerste omdat het lekker warm is en het is ook erg gezellig. We namen dus contact op met de eigenaar om te vragen of het OK was om een kachel te plaatsen en dat was geen probleem. Hij kwam toen met de mededeling dat het huis komende zomer in de verkoop komt en daar hadden we niet op gerekend. We besloten toch contact op te nemen met een aannemersbedrijf om te kijken of er een kachel aangesloten kon worden op de bestaande schoorsteen in de woonkamer. De aannemer belde de volgende dag terug met de mededeling dat het die week niet meer zou lukken om langs te komen maar hij zou die maandag erop bellen om een afspraak te maken. Inmiddels zijn we drie weken verder en hebben (natuurlijk) nog steeds niets gehoord en dat gaat deze maand ook niet meer gebeuren want is het bijna kerstmis. We hebben nu maar besloten om met de haard te wachten totdat we weten of we het huis kopen of niet. In Nederland zouden ze al lang wat blij zijn met extra werk maar hier moet je ze bijna smeken of ze extra werk willen…….

Ut på tur, aldri sur

Ut på tur, aldri sur

Verder is koning winter al op bezoek geweest in November. Nova vindt het fantastisch in de sneeuw en gaat het liefst met haar hele kop onder de sneeuw. Gelukkig hebben het Noorse trekje over genomen om veel buiten in de natuur te zijn. Het Noorse gezegde “Ut på tur, aldri sur” (lekker op pad buiten, nooit chagrijnig) geldt ook voor ons en dan maakt het niet uit of het -2 of -17 is want hier in Noorwegen zeggen ze: er is geen slecht weer, alleen slecht kleding!

Koud hé

Koud hé

De wandeling naar de Gaustatoppen is een van de meest populaire wandelingen in Noorwegen die wij natuurlijk ook een keer gedaan wilden hebben. We hadden deze wandeling al een keer eerder op de planning gehad maar toen gooide het weer roet in het eten. De top ligt op 1800 meter en je kunt 1/6 deel van Noorwegen zien als het goed weer is maar dan heb je wel wat medewerking van het weer nodig. Deze keer hadden we erg veel geluk want het was onbewolkt en er scheen een heerlijk zonnetje. Alhoewel het een pittige wandeling is (700 meter stijgen in 4 kilometer in rotsachtig terrein) waren alle leeftijden van jong tot oud op pad naar boven. De aller jongsten in een zitrugzak bij de ouders op de rug maar we hebben genoeg berggeiten van 5 jaar gezien die zelf naar boven klauterden. Van een eerdere wandeling bergop (zie vorige verslag) had ik geleerd dat je het rustig aan moet doen en dat hebben we dan ook zeker gedaan. Met genoeg proviand in de rugzak hebben we 2 keer een tussenstop gemaakt en genoten van het adembenemende uitzicht. Na een dikke 2,5 uur kwamen we op de top aan waar al veel mensen voor ons de top hadden bereikt. Ook Nova had de top met 2 poten in de neus bereikt dus als beloning kreeg ze een lekker lammeoor en de broodjes en chocolade bij ons gingen er ook wel in. Natuurlijk is het mogelijk om hetzelfde pad omlaag te lopen maar het is oog mogelijk om met de Gaustabanen omlaag te gaan. Dit is een soort kabeltreintje binnen in de berg die 850 meter daalt bij een hellingsgraad van 40%. De afdaling duurt maar 8 minuten dus wij hadden de keus snel gemaakt :). Mocht je een keer in Noorwegen op vakantie zijn en wil je een wandeling maken met een adembenemend uitzicht als beloning dan kunnen we de Gaustatoppen ten zeerste aanraden!

Schitterende vergezichten op weg naar boven

Schitterende vergezichten
op weg naar boven

ons einddoel

ons einddoel

Schitterend uitzicht op de top

Schitterend uitzicht op de top

Tijd voor een selfie

Tijd voor een selfie

Zoals al eerder geschreven had Geilo dit jaar een primeur: een van de afdelingen werd al in september geopend en laat die afdaling nu langs Havsdalsgrenda liggen. Het hele media korps was uitgerukt en de opening van de piste was zelfs in de meeste nieuwsuitzendingen te zien dus ook skiën in september in de buitenlucht in Geilo is geen dagelijkse kost. En zeg zelf het volgende plaatje ziet er toch schitterend uit.

lekker skiën in de herfstzon

lekker skiën in de herfstzon

Het is inmiddels al weer oktober en net zoals vorig jaar hebben we de eerste sneeuw al weer gehad. Gelukkig hoeven er geen weeralarmen afgegeven te worden en als je net zoals ik de winterbanden al gemonteerd heb hoeft dit geen probleem te zijn. Nova begon te bokken als een jong veulen dat weer de wei in mocht na een lange winter toen ze de eerste sneeuw weer zag dus dat gaat nog wat worden de rest van de winter.

Het is weer voorbij die mooie zomer......

Het is weer voorbij die mooie zomer……

Helaas kan ik zelf dit jaar niet op jacht omdat er niet genoeg hoenders zijn maar gelukkig heb ik een collega die al meer dan 40 jaar actief is op jager en me meevroeg op elanden/herten jacht. Begin oktober begint de bronstijd van de herten en dat is volgens hem een van de meest mooie/interessante periodes van de jacht. De kick is om lokgeluiden te maken om zo contact te leggen met een bronstig mannetje en hem zo te lokken met als ultieme beloning een hert te vellen. Het jachtterrein ligt maar op 10 minuten rijden van ons huis en na een wandeling naar de “post” kon het lokken beginnen. Geen dure hulpmiddelen maar gewoon een stuk tuinslang als lokmiddel. We kregen contact met een paar herten op ongeveer 500 meter afstand maar doordat de wind plotseling naar het oosten draaide vingen de herten onze geur op en was het gedaan met de pret. Ook de zoektocht naar elanden leverde helaas niets op maar ondanks dat we met legen handen naar huis gingen was het een mooie tocht en een leuke ervaring. (het weekend na onze jachttocht is mijn collega met zijn jachtgroep van 8 personen het hele weekend op jacht geweest en toen kwamen ze ook met lege handen terug)

Vorig weekend hebben we nog een heerlijke wandeling gemaakt naar Urundberget, een uitzichtpunt in onze “achtertuin”. Vanaf Havsdalsgrenda is het een dik uur lopen naar Urundberget en vanaf daar heb je uitzicht op Geilo en omgeving. Hoewel we ´s nachts temperaturen hebben van rond de -4 was het in het zonnetje goed uit te houden en de jas kon zelfs uit. Teruggekomen thuis hebben we de bålpanne maar weer eens aangestoken en ons tegoed gedaan aan boven het vuur geroosterde worsten.

Uitzicht vanuit Urundberget

Uitzicht vanuit Urundberget

Nachtvorst levert dit soort plaatjes op

Nachtvorst levert dit soort plaatjes op

De komende weken is het een stukje rustiger bij ons allebei op het werk en in Geilo voordat het winterseizoen weer los gaat barsten. In het weekend van 20-22 november is de “beruchte” seizoensopening waarbij alle winkels fikse kortingen geven en vooral de sportwinkels. Vanaf dat weekend is het er weer volle bak tegenaan want vanaf dan staat weer alles in het teken van kerst en zoals jullie al vaker hebben kunnen lezen is dat het feest van het jaar voor de Noren. Voor ons zal het geen spetterende kerst worden want ik moet 1e en 2e kerstdag werken en heb ook nog eens telefoondienst dus ik weet zeker dat ik zonder kater kerst door kom dit jaar:)

 

Nog een jaartje wachten

Nog een jaartje wachten

10 september zou het dan eindelijk zo ver zijn: de rypejakt (sneeuwhoenders) zou beginnen en ik was er helemaal klaar voor: Jachtcursus goed afgerond, wapenvergunning gekregen en hagelgeweer gekocht, uitrusting gekocht, jachtvergunning gekregen voor Haugastøl en niet te vergeten vrij gevraagd om te gaan jagen dus wat kon er fout gaan……. Her en der was al op internet te lezen dat de kans er in zat dat de rypejakt dit jaar wel eens niet door zou kunnen gaan in grote delen van Noorwegen. Het voorjaar was erg koud en lang geweest dus de hoenders hadden maar een korte periode gehad om voor het nageslacht te zorgen. Normaal gesproken krijgt een hoender 10-12 kuikens maar tijdens de telling dit jaar bleek dat in het jachtgebied waar ik de vergunning voor had maar 1,2 kuikens per rype ter wereld waren gekomen. Er is toen besloten dat er dit jaar geen rypejakt zou plaatsvinden in Haugastøl en de andere jachtgebieden in Geilo (en heel veel andere plaatsen in Noorwegen). Natuurlijk is dit een grote teleurstelling maar ik kan het goed begrijpen en nu heb ik wat meer tijd om eerst op kleiduiven te oefenen voordat ik volgend jaar op rypejakt kan (want de vergunning voor volgend jaar heb ik wel al binnen)

In augustus hebben we ook nog bezoek gehad van neef Bas (die ons geholpen heeft te verhuizen toen we naar Eidfjord emigreerden) en een vriend van hem, Tom, die op een lange motorvakantie waren. Toen de heren bij ons aankwamen hadden ze er al 3 weken en meer dan 9000 kilometer op de motor op zitten (Nederland, Duistland, Polen, Baltische Staten, Finland en Noorwegen) en tijdens die tocht hadden ze nog maar 2 keer in een normaal bed geslapen dus ze waren erg blij met het appartement in Havsdalsgrenda waar ze twee nachten hebben overnacht. De twee dagen BBQ gingen er ook goed in want de rest van de dagen hadden ze op een eenpittertje hun “diners” klaar gemaakt dus konden ze weer wat aansterken. Na Geilo ging de reis weer verder via Zweden, Denemarken en Duitsland om na een dikke 11000 kilometer weer in Eindhoven aan te komen.

"Kos" bij de bålpanne

“Kos” bij de bålpanne

Komend weekend gaat het dan als het goed is gebeuren: De skipiste die langs Havsdalsgrenda ligt wordt geopend. Eind april is alle sneeuw die nog op de piste lag in twee grote hopen verzameld en is er een speciaal soort viltdoek overheen gekomen dat er voor moest zorgen dat max. 10-15% van alle verzamelde sneeuw zou smelten in de zomermaanden. Tevens is er een machine gekocht die 100M2 sneeuw kan produceren tot 25 plus graden buiten. De machine is ook gebruikt tijdens de Olympische winterspelen in Sochi en moet er voor zorgen dat er genoeg sneeuw is om de piste te bedekken met een flinke laag sneeuw. In eerste instantie is de piste alleen beschikbaar voor trainingsgroepen van skiclubs maar als de sneeuw zich goed houdt mogen ook “gewone” skiërs op de piste. Zal wel een raar gezicht zijn om mensen naar bendeden te zien suizen als de rest van de omgeving nog groen is.

Productie van sneeuw

Productie van sneeuw

Het weer is de laatste tijd gelukkig redelijk goed geweest (droog en af en toe een zonnetje) dus hebben we weer genoeg kans gehad om de mooie omgeving hier te verkennen. We zijn al vaak genoeg op pad geweest in Havsdalen/Budalen dus zijn we nu maar eens de andere kant op gegaan. Op een kleine 10 minuten rijden ligt Hakkesetstølen, een berghut waarvandaan een mooie wandeling begint. Normaal gesproken is het nog wel eens lastig om de juiste route te vinden maar hier was de route goed gemarkeerd met de rode T van de DNT dus het was een fluitje van een cent. Onderweg hadden we schitterende uitzichten (een zonnetje helpt natuurlijk ook mee) en we hebben genoten van de wandeling. Hier en daar moesten we wel een stuk modder trotseren maar daar zijn we inmiddels wel aan gewend. Nova is een echte berghond en loopt het liefst over smalle bergpaadjes, op asfalt lijkt ze niet vooruit te branden 🙂

Uitzicht tijdens de wandeling

Uitzicht tijdens de wandeling

de twee "berggeiten"

de twee “berggeiten”

 

De vorige week woensdag ben ik Prestholtskarvet omhoog gelopen. Dit is een wandelroute die over 2000 traptreden gaat die door Nepalese sherpa´s zijn aangelegd. Het is een wandeling van 1,2 kilometer maar wel met een stijging van een dikke 400 meter dus dat is vrij pittig. Als je het rustig aan doet en genoeg pauze´s neemt is de wandeling goed te doen maar ik was duidelijk niet goed voorbereid. Ik was op pad om foto´s te nemen voor Havdsdalsgrenda, er komt namelijk een conferentieruimte waarvoor ze foto´s van de omgeving op groot formaat (tot 6 meter) aan de wand willen hebben. Het plan was om foto´s te maken van Hallingskarvet omdat dat dit een markant punt is in de omgeving van Havsdalgrenda. Na een x aantal foto´s gemaakt te hebben kwam ik uit bij prestholtseter en dag dat het wel een goed plan was om naar de top te lopen om vanuit daar ook nog foto´s te maken. De wandeling was “maar” 1,2 kilometer dus dat kon niet zo lang duren. Hoewel ik geen drinken bij me had en een zware camera ging ik dit wel even klaren maar dat viel toch even tegen. Het eerste gedeelte was nog wel te doen en na wat fris water uit een bergbeek ging ik met goede moed verder na boven.  Des te verder ik kwam des te steiler het werd en de traptreden werden steeds hoger. Waar andere mensen om de x-aantal meter stopten ging ik gewoon door (ik moest daarna weer gewoon aan het werk) en uiteindelijk kwam ik moe maar voldaan op de top. Het uitzicht was schitterend en je kon zeker honderd kilometer ver kijken (de top is op 1600 meter). Na weer op adem te zijn gekomen en foto´s te hebben gemaakt kon de tocht naar beneden weer beginnen die aanmerkelijk sneller ging dan de tocht naar boven.

De top bereikt!

De top bereikt!

Uitzicht vanaf de top

Uitzicht vanaf de top

Zaterdag vertrekken we voor een paar dagen naar Rjukan voor een lang weekend weg. Zondag staat de wandeling naar de Gaustatoppen op het programma. Dit is een berg waar  vanaf je 1/deel van Noorwegen kunt zien als het helder weer is. De wandeling is 4 kilometer lang met een stijging van 700 meter dus een pittige wandeling. Deze keer gaat er genoeg eten en drinken mee en een ding weet ik zeker, er zullen onderweg genoeg pauze´s genomen worden………..

Next Page →